Zoeken
  • Cristin Van Ooyen

De aanvaardingsparadox: what doesn't kill you, makes you stronger.


Herinner je je nog de Herald of free Enterprise? Maart 1987 kapseisde dit schip nadat het de haven van Zeebrugge uitliep. De balans was verschrikkelijk: 193 mensen lieten het leven. Gelukkig overleefden meer dan 500 mensen de ramp door de snelle interventie van de reddingsdiensten. Velen onder hen liepen een zwaar trauma op.


3 jaar later deed men een bevraging onder de overlevenden. 47% van hen liet weten veel positiever in het leven te staan: zij maakten zich minder zorgen en hechten meer waarde aan de kleine dingen in het leven. Dit fenomeen werd beschreven als posttraumatische groei. Zij waren sterker uit de ramp gekomen. Een aantal onder hen gaf aan dat zij hun leven een andere wending hadden gegeven. Een leven waar zij hun waarden en normen meer naar voor hadden gebracht: meer tijd voor hun geliefden, meer tijd voor zichzelf en minder plek voor onnodige zorgen en materiële wensen.


Een persoonlijke of collectieve crisis biedt dus ook opportuniteiten: je staat stil en overschouwt je leven.

  • Wil ik nog terug naar het dagelijkse rumoer van het kantoor?

  • Wil ik nog tijd verspillen in de kilometers lange files?

  • Wil ik nog meegaan in het uit de hand gelopen consumentisme om de leegte in mezelf te vullen met 'spullen'?

  • Wil ik mijn weekend nog volproppen met activiteiten terwijl ik eigenlijk naar rust en ruimte verlang?

Tegelijkertijd worden we ook geconfronteerd met gevoelens van weerstand en verzet. Je wordt boos van de beperkingen die ons worden opgelegd, je verliest je blijheid door het gebrek aan hoop, je bent bang dat jij of je geliefden het volgende 'slachtoffer' zullen zijn.


Goed nieuws: je mag boos, bang, bedroefd zijn in deze tijden. Meer nog: net door die gevoelens toe te laten, door ze te aanvaarden, kan je veranderen en groeien als mens. Op die manier kom je sterker uit gelijk welke vreselijke situatie. Onderdruk je je emoties, gaan ze ondergronds en blijven ze sluimeren in je onderbewustzijn. En wanneer de volgende crisis zich aandient, komen ze versterkt weer terug naar boven. Of je blijft zitten met een constant gevoel dat er iets niet klopt in je leven. Met andere woorden: je komt vast te zitten in je veranderingsproces en denkt dat jij niets aan de situatie kan veranderen.


Carl Rogers -hij introduceerde de client-gerichte psychologie- heeft het als volgt geformuleerd:


"De vreemde paradox is dat, wanneer ik mezelf aanvaard zoals ik ben, ik dan kan veranderen.”


We zijn nog niet toe aan het afsluiten van dit hoofdstuk. Onze toekomst is onzeker, met of zonder pandemie. Deze onzekerheid aanvaarden is misschien nog wel de grootste uitdaging. Eens we ervan uit gaan dat er geen zekerheden zijn in het leven - behalve dat we moeten blijven ademen om in leven te blijven - kan in dit inzicht een enorme vrijheid schuilen. Het nodigt je immers uit om alles wat op je weg komt, goed of slecht, te omarmen en er lessen uit te trekken. Neem eigenaarschap over je leven en ga ervan uit dat, wat je ook overkomt, je er op een of andere manier mee zal om kunnen gaan. Hoe? Dat hoef je nu nog niet te weten. Gelukkig maar.

43 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven